Δημοσιεύματα - Texts

 

 

 

ΔΕΛΦΙΚΑ 1960 - 1970

                                                                                                        

                                                                                                                         ΘΟΔΩΡΟΣ, γλύπτης

 

    Η σειρά των γλυπτών ''Δελφικά'' ξεκινά από το 1960 στο Παρίσι, με τις πρώτες έρευνες επάνω στη Γλώσσα της Σύγχρονης Γλυπτικής - όταν ως Γλυπτική εννοείται η πλαστική γλώσσα με απτά υλικά, που εκπέμπει σε άλλους ρυθμούς, στη διαχρονικότητα, πέρα από την εφήμερη επικαιρότητα της εικόνας.

Στην εξέλιξη αυτής της έρευνας προκύπτει η διάκριση ανάμεσα στους φυσικούς κώδικες επικοινωνίας, τους διαχρονικούς, οι οποίοι ισχύουν και στην τέχνη, και στους συμβατικούς κώδικες, τους πολιτισμικούς, τους οποίους παράγουν οι διάφορες   κοινωνίες, καθώς εξελίσσονται και οι τρόποι επικοινωνίας.

Την περίοδο αυτή η αναζήτηση κάποιου μορφικού λεξιλογίου με την αντίστοιχη πλαστική-αισθητική σύνταξη, που να αντιστοιχεί στις επικοινωνιακές συνθήκες της εποχής, καταλήγει σε μια σειρά σχεδίων και γλυπτών αντικειμένων, ως μελέτες και προτάσεις για γλυπτά έργα που θα λειτουργούσαν στο δημόσιο χώρο.

Παράλληλα με τα σύνθετα και πλαστικά προβλήματα της γλυπτικής για τον δημόσιο χώρο στις σύγχρονες πόλεις, στην ενότητα των γλυπτών έργων με το γενικό τίτλο ''Δελφικά'' τίθενται και τα ζητήματα του ''μύθου'' στη σύγχρονη τέχνη. Ο ''μύθος''  στα μέσα του ΧΧου αιώνα, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, σε μια Ευρώπη που θα προσπαθούσε να βρει τον προσανατολισμό της, αποτελούσε αντικείμενο διερεύνησης  για πολλούς στοχαστές και μεταξύ των καλλιτεχνών.  

Σε μια εποχή πολλαπλών αναζητήσεων, διερευνήσεων και αμφιβολιών ήταν αναμενόμενο να αναδυθεί από μέσα μου το ''μυθικό'' φορτίο που κουβαλούσα από την Ελλάδα, για να ζυμωθεί με τα αισθητικά και ιδεολογικά ρεύματα του κοσμοπολίτικου περιβάλλοντος του Παρισιού, μέσα στο οποίο προσπαθούσαμε να συντονιστούμε με το έργο μας.

Στην προσπάθεια αυτή να κοιτάξουμε προς το μέλλον μας, μέσα στο μέλλον του κόσμου, της τέχνης, της γλυπτικής βγήκε από βαθιά η έντονη αίσθηση από το χώρο των Δελφών, από το φυσικό τοπίο, από τα ερείπια, από τα αρχαία έργα. Από αυτές τις διεργασίες ενδοσκόπησης, ''σπλαγχνοσκοπίας'', όσο και ερμηνείας των σημείων των καιρών, ''οιωνοσκοπίας'', γεννήθηκαν έργα όπως οι ''Οιωνοί'', οι "Χρησμοί'', οι ''Νίκες'' και τα άλλα έργα της σειράς ''Δελφικά''. 

Τα περισσότερα γλυπτά πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι, και έχουν εκτεθεί αποσπασματικά σε διάφορες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις ή Salons. Έργα που προέκυψαν από τον προβληματισμό σε μια κρίσιμη χρονική περίοδο της Σύγχρονης Τέχνης, όταν διερευνούσα μια μορφική γλώσσα για Γλυπτική στο δημόσιο χώρο. Αυτή τη μορφική γλώσσα που αργότερα, μετά τον Απρίλη '67 και το '68, αποδόμησα με τη ''Ματράκ-Φαλλός'', με έργα, περιβάλλοντα και δράσεις που παρουσίασα τα χρόνια από '70 έως '80, σε μια δεκαετία που συνεχίζεται με τα τελευταία έργα της δεκαετίας '90.

Η έκθεση αυτή στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών, στο κλείσιμο του ΧΧου  αιώνα, έχει και το νόημα του απολογισμού, καθώς η χρονική απόσταση από την κατασκευή των έργων, διευκολύνει την ψύχραιμη κριτική θεώρηση.

                                                                                                                           

 Αθήνα, Απρίλης 1999                                                                      Θόδωρος, γλύπτης

 

 

Επιστροφή Δημοσιεύματα - Return to Texts